Alle artikelen

Je hoort het regelmatig mensen zeggen. Logisch, als je ziet wat er allemaal gaande is momenteel. We leven in een rumoerige wereld waarin vrede ver te zoeken is. Er is veel sores en daarom ook veel sjagrijn. Maar… er is hoop!

De Bijbel spreekt – in de context van Gods toorn – over mensen “die de waarheid in ongerechtigheid onderdrukken” (Rom. 1:18). Deze gedachte is in onze tijd evenzeer actueel als het gaat om nationale, internationale en geopolitieke kwesties. Het gaat niet om de waarheid, maar om het narratief, ten koste van de waarheid!

Zowel in het Oude als het Nieuwe Testament wordt gesproken over engelen. De teksten waarin over hen gesproken wordt, leren ons iets over hun bestaan en dienende taak. Ook in het boek Openbaring komen zij voor als dienaren van de Allerhoogste.

De twaalf 'Kleine Profeten' vormen samen een intrigerend en soms onderschat deel van het Oude Testament. Ze bieden een rijke, veelzijdige en indringende blik op de relatie tussen God en Zijn volk Israël. Het gaat over recht en onrecht, oordeel en hoop, herstel en toekomst, met daar doorheen de dringende oproep tot bekering en geloof.

Het woord liefde komt veel voor in de Bijbel. Juist in de wereld waarin wij leven is het goed om daar eens bij stil te staan. Niet alleen bij liefde in algemene zin, maar ook bij een uitdrukking die drie keer voorkomt in de brieven van Paulus: de liefde van Christus.

Aan het einde van Handelingen onderwijst Paulus in zijn gevangenschap ongehinderd het Koninkrijk van God en Jezus Christus. Gods zaligheid is voortaan zonder onderscheid beschikbaar voor alle mensen! Hiermee sluit de 'geschiedschrijving', waarin Israël een voorrangspositie innam, (voorlopig) af. En… hoe ging het toen verder?

De Efezebrief staat bekend om de diepe rijkdommen die erin staan. Dat begint meteen al in het eerste hoofdstuk, waar we bepaald worden bij de rijkdom van de gelovigen. Als één ding in deze brief duidelijk wordt, dan is het wel dit: de rijkdom van Christus ís de rijkdom van de gelovigen! 

Eén van de kenmerken van onze hemelse Vader is Zijn almacht. Dat is een geweldig feit, wat ons de zekerheid geeft dat Zijn woord ook Zijn daad betekent.

Mijn vrienden kennen mij als iemand die de meest felle zaklampen heeft. Als ik mijn zaklamp aanzet, hoor ik niet zelden: “Man! Wat een bak licht!” En ik moet bekennen, ik heb ook echt wat met het licht. Ik zie graag wat er om me heen is. 

Volgens het woordenboek is een metafoor: een ‘overdrachtelijke uitdrukking’. Aangezien Gods Woord hét Boek voor alle mensen in alle tijden is, wordt er veel gebruik gemaakt van metaforen, d.w.z. begrijpelijke voorbeelden die ieder mens herkent.

Psalm 146 begint met een uitroep die ook aan het einde van de psalm terugkeert: Halleluja! Prijs de HEERE! Daarmee begint niet alleen deze psalm, maar ook het indrukwekkende slotakkoord van het hele boek Psalmen. Opmerkelijk in deze psalm is, dat God hier genoemd wordt: ‘De God van Jakob’.

Zo zong Ramses Shaffy het destijds: ‘We zullen doorgaan … tot we samen zijn’. Nu heeft hij daar zeker iets anders mee bedoeld, maar ik moet denken aan een tekst in Psalm 73: “U zult mij leiden door Uw raad, daarna zult U mij in heerlijkheid opnemen” (vs. 24). Het laat zien in welk perspectief wij altijd kunnen en mogen doorgaan… Het perspectief van Gods (toekomstige) heerlijkheid. 

Werner Keller (1909-1980) was een Duitse journalist en schrijver. Hij verzamelde in de jaren na WO II resultaten van archeologisch onderzoek in het Midden-Oosten (vooral uit de 19e en vroege 20e eeuw). Hij presenteerde deze op populaire, toegankelijke wijze voor een breed publiek in het boek ‘De Bijbel heeft toch gelijk’. Het boek werd een wereldwijde bestseller en maakte archeologie toegankelijk buiten academische kringen.

Als God Zich bekommert over het volk Israël, terwijl ze enorm afgeknepen worden in Egypte, doet Hij dat via Mozes (dit speelt zich af in 1491 v. Chr.). Mozes zit er wel een beetje mee om dit aan de mensen van dit volk uit te leggen, want namens Wie spreekt hij eigenlijk?

De brief van Paulus aan de Efeziërs staat bekend om de diepe rijkdommen die erin naar voren komen. Dat begint meteen al in het eerste hoofdstuk, waar we bepaald worden bij de rijkdom van de gelovigen. Als één ding in deze brief duidelijk wordt dan is het wel dit: de rijkdom van Christus is de rijkdom van de gelovigen. En dan gaat het over gelovigen die op gelijke wijze (!) mogen delen in de positie (en de daaraan verbonden heerlijkheid) die Christus inneemt, als Hoofd boven al wat is.

Met enig regelmaat denk ik na over dood en leven. Het is niet iets waar ik angst voor heb. Tegelijk blijft het iets ongrijpbaars. De mens sterft en wordt begraven. De levensadem keert terug naar de Heere. Wat is dan de ziel, en welk deel gaat naar de hemel? Het is iets wat ik nog niet bevatten kan.  

Paulus schrijft in de brief aan de Efeziërs over verschillende dingen met betrekking tot hun geloof en hun positie. Dan vervolgt hij met de uitleg over de geestelijke wapenrusting (Efe. 6:11-18). Het is de Heere Zelf Die je sterk maakt en wij mogen dat laten gebeuren.

Het profetisch Woord beslaat een groot deel van de Bijbel vormt een bron van hoop en verwachting. Bestudering ervan heeft zonder twijfel invloed op ons leven, ons karakter en ons gedrag.

De Heere Jezus had diverse keren een confrontatie met de gevestigde religieuze orde in Zijn tijd. Vaak sprak Hij hen ernstig toe en waarschuwde de ‘gewone’ mensen voor hun hypocriete doen en laten. Niet bepaald positieve dingen dus, maar ze staan in de Bijbel en daarom goed om te overdenken.

Wellicht hebben de Egyptenaren destijds gelachen om dat vreemde gedoe van de Israëlieten, die in de avondschemering hun deurposten met bloed bestreken. Het lachen is hun echter spoedig vergaan toen zij met de realiteit werden geconfronteerd: In Egypte was elk huis rouwend om het verlies van de eerstgeborene; Israël daarentegen werd bevrijd en ging op weg naar een nieuwe toekomst!