Zou het inderdaad zo zijn, dat wij mensen bang zijn fouten te maken?
Dat is niet altijd goed (en nodig).

Angst (bang zijn) kan een goede reactie zijn op gevaarlijke omstandigheden. Angst kan je beschermen voor situaties die je diep in de problemen kunnen brengen. In die gevallen is het niet verkeerd bang te zijn. Maar zoals altijd is een overdreven vorm van bang zijn niet goed. Mensen die bang zijn om overal een of andere enge ziekte op te lopen; mensen die om de haverklap in de lucht kijken omdat ze bang zijn dat ze iets op hun hoofd krijgen; mensen die gedurende hun hele leven met angst voor de dood rondlopen; kortom: zoveel mensen; zoveel angsten. Wat zijn ze (we) bang.

Veel van dit ‘bang zijn’ is het gevolg van een verkeerde ontwikkeling in onze persoonlijkheid. Veel angsten zijn terug te voeren op een moment in ons verleden waarop we een ervaring hebben gehad, die heel ingrijpend en bedreigend was. Zoals die man die een motorongeluk kreeg en het daardoor ontzettend moeilijk vond om naar plaatsten te gaan waar hij nog nooit eerder geweest was. We kunnen als mens blijkbaar zo diep beschadigd worden, dat de wond altijd pijn blijft doen. Wat een genade is het dan, dat ook in dit soort omstandigheden de Here Jezus zijn genezende werk kan en wil doen. Hij kan als geen ander u, jou en mij bevrijden van onze angsten, ook van ons bang zijn een fout te maken. Want, laten we wel zijn, zo erg is het meestal niet een fout te maken. Zeker niet wanneer je weet wat vergeving is en dat je het voorrecht kent om telkens weer opnieuw te beginnen. Fouten maken en er niets van leren, dat is ernstiger.

Maar, zegt u misschien, de Here Jezus was toch ook bang? Denk aan Gethsémane. Ja, inderdaad, daar lezen we dat Hij beangst begon te worden. Maar niet omdat Hij bang was een fout te maken. En ook niet een angst ten gevolge van een verkeerde ontwikkeling in Zijn persoonlijkheid. Door Zijn omgang met Zijn Vader had Hij de beste ‘opvoeding’ die je je maar kunt voorstellen. Nee, Zijn angst stond in verband met het feit dat Hij zeer bedroefd was (Mattheüs en Marcus spreken daar beiden over). Petrus schreef later in zijn eerste brief iets heel moois over hoe de Here Jezus reageerde op de omstandigheden waarin Hij terecht kwam: "Die geen zonde gedaan heeft en in wiens mond geen bedrog is gevonden; die, als Hij gescholden werd, niet terugschold en als Hij leed, niet dreigde, maar het overgaf aan Hem, die rechtvaardig oordeelt." (1 Petrus 2: 21-23) Als Hij leed, dreigde Hij niet. Wij doen dat vaak wel en reageren met boosheid of angst.

Ja, er kan heel wat uit een mensenhart te voorschijn komen; heel wat kwaad ook. Maar als de vernieuwende kracht van Gods Geest in ons hart z'n werk doet, dan gebeuren er onbegrijpelijke dingen. Paulus schrijft daarover in zijn 1e Korinthebrief:
"Wat geen oor heeft gehoord en geen oog heeft gezien en in geen mensenhart is opgeklommen, wat God heeft bereid voor degenen die van hem houden." (1 Kor. 2:9)
Dat wat God doet, heeft geen mens ooit kunnen vermoeden of bedenken. Ik, als mens, heb niet het vermogen God te begrijpen of in te schatten wat Gods werk zal gaan worden. Daarin zijn wij helemaal afhankelijk van Zijn genade en ingrijpen. Of, zoals ik eens las: "De Heer zal iedere keer opnieuw een wonder moeten doen vanwege ons menselijk onvermogen." Ik vind dat een geweldige hoop en bemoediging. Zo wil ik Hem kennen en met Hem leven, dat Hij, in alle omstandigheden de alles beslissende Factor is. Daar blijf ik op vertrouwen en dat maakt mij vrij van heel veel bangheid en angst.