“Vanwaar zal mijn hulp komen?” Psalm 121 : 1

We zoeken onze hulp bijvoorbeeld bij mensen. Een goeie vriend of je man of vrouw; een broeder of zuster uit de gemeente: allemaal hulpjes. Maar of het ook echt helpt? Want wat doen we met die hulp? Die gebruiken we toch naar onze eigen willekeur? Wat de één zegt doen we wel, maar wat de ander zegt lappen we aan onze laars. Typisch menselijk gedrag, vindt u niet?

Hulp kun je ook zoeken in boeken (mensen die me kennen weten hoe belangrijk ik boeken vind). Er wordt wat afgeschreven door mensen om anderen te helpen, hele boeken vol. Maar er zijn van die momenten dat ik zo m’n twijfels heb over het nut van dit alles. Wat ik het ene moment lees en erdoor gegrepen wordt, smijt ik het andere moment zo weer van me af. Weg ermee!

Hulp zoeken doe je bij een hulpverlener, psycholoog, advocaat, therapeut, enzovoort, maar er komt geen eind aan dit zoeken. Je zoekt hulp en je blijft maar zoeken.

Wanneer we de Bijbel ter hand nemen en in een concordantie bij ‘hulp’ kijken, komen we eerst Adam tegen die een hulp zocht die bij hem zou passen. Die vond hij uiteindelijk in Eva. Maar Eva zorgde er ook voor dat Adam moest kiezen voor het kwaad. Dat hielp dus niet echt. Israël of haar koningen zochten hulp bij andere volken maar ook zij vonden die niet. Daar sta je dan als volk. Saul zocht hulp bij een waarzegster maar wat hij hoorde hielp zeker niet; integendeel.
David had z’n gedachten ook al laten gaan over allerlei mogelijke vormen van hulp. Wie van z’n vrienden zou hem kunnen helpen? Psalm 121 begint ermee: “Ik hef mijn ogen op naar de bergen: vanwaar zal mijn hulp komen?” Daar moest zijn hulp vandaan komen; van over de bergen. Zou die hulp daar echt vandaan komen? Van een profeet, zijn zoon, een bevriende koning of zijn legeroverste? Nee dus! Zijn hulp kwam van de Here; van boven. Ik verbaas me er iedere keer weer over hoe hardnekkig ik hulp blijf zoeken in richtingen die zo vaak niets opleveren terwijl ik telkens wanneer ik mijn hulp bij de Heer zoek, ik ook daadwerkelijk geholpen word. Het zit blijkbaar in m’n genen om eerst de verkeerde kant op te kijken en pas daarna, wanneer dit geen zoden aan de dijk zet, de goeie kant op; naar boven dus.

Mensen raken vaak teleurgesteld in anderen en dat vinden we heel vervelend. Begrijpelijk. Maar aan de andere kant zou het ons juist goed moeten doen als we vervolgens constateren dat diezelfde mensen gedwongen worden hun hulp bij God te zoeken. Zo hulpeloos als we in deze wereld gekomen zijn, zo hulpeloos verlaten we deze wereld weer en de enige die ons op die momenten echt behulpzaam kan zijn, is de Heer. “De Here zal uw ingang en uw uitgang bewaren” staat er immers in diezelfde Psalm 121. En ook uw ziel zoals te lezen staat in vers 7. Volgens mij valt hier alles binnen; er blijft niets over waar Hij niet voor zorgt. Dat noem ik nog eens een Hulpverlener. Daar kan geen mens tegenop. En weet u wat zo mooi is? Terwijl wij lopen te zoeken naar hulp, staat Hij allang klaar om die hulp te verlenen, te geven. De Heer biedt die hulp met open armen aan, terwijl wij nog op zoek zijn.

Wanneer ik bij mensen niet verder kom, pak ik tenslotte maar m’n Bijbel; sla die open en ontdek iedere keer opnieuw: Hij is een trouwe Helper. Hij helpt, Hij spreekt altijd en leidt me door dit leven heen naar Zijn toekomst.

“Mijn hulp is van de Here”, dat betekent hulp waarop staat: Made by God. Dat is de beste die er is. Van harte aanbevolen!