Hieruit blijkt, dat tevredenheid niet echt behoort tot de natuurlijke bagage van de mens. Hebzucht, ontevredenheid en mopperen horen bij de mensen, als dorens aan de doornstruik. Dorens en distels hoeven wij niet te zaaien. Zij komen vanzelf tevoorschijn, want ze horen bij de flora van deze aarde. We hoeven mensen niet leren te klagen of te mopperen. Dat doen ze vanzelf.
De vruchten der aarde moeten worden gecultiveerd. Als we koren en graan willen oogsten, moeten we de grond bewerken: ploegen en zaaien. Als we mooie bloemen willen, moeten we een tuin aanleggen en de bloembedden verzorgen. Nu, genoegen nemen met is één van de hemelse bloemen waar we voorzichtig mee om moeten gaan.
Het is niet of nauwelijks van nature in ons. Alleen de nieuwe natuur kan het voortbrengen. En dan nog moeten we het goed verzorgen. Paulus heeft ‘geleerd’. Hij bezat het dus eerst niet. Door ervaring en lijden heen kwam hij tot die kennis. Zonder twijfel zal hij soms gedacht hebben dat hij het geleerd had om dan te ontdekken, dat het niet zo was. Pas later, als hij in gevangenschap in Rome is, kan hij deze woorden schrijven, na alles wat hij meegemaakt heeft.
Misschien is dat wel het grootste voordeel van onze ervaring met Christus en het lijden om Zijns Naams wil. Dat we leren genoegen te nemen met de omstandigheden. Dan alleen krijgen we oog voor de overvloed waarmee de hemelse Vader ons heeft gezegend in Christus. Dan maakt de hebzucht plaats voor mededeelzaamheid, de ontevredenheid voor dankbaarheid en het mopperen voor lofprijzing!