Alle artikelen

Ik denk dat maar weinig mensen beseffen dat als ze het over gein of een geintje hebben, ze eigenlijk een Hebreeuws woord gebruiken!

Gods wezen vloeit over van liefde voor elk schepsel. Diep in het hart schuilt in iedereen dit besef. Het is vaak moeilijk om dit toe te geven. Gods liefde vormt onze bestaansgrond. Toch twijfelen we daar aan. We ervaren de barrière die de zonde optrok. Hoe kan desondanks Gods onuitputtelijke bron van liefde ons omvatten? Door geloof in Zijn vergeving. "Maar bij U is vergeving, opdat Gij gevreesd wordt." (Ps. 130:4)

‘Op deze petra zal Ik Mijn gemeente bouwen’ Met de belofte, dat Hij Zijn gemeente zal bouwen sluit de Here Jezus aan bij de verwachting van het volk Israël, dat het Koninkrijk openbaar zou worden als de Messias komt.

We mogen absoluut zeker weten dat een kind van God behouden is. Dit wil zeggen dat de gelovige door het offer van Jezus Christus gered is en daardoor het eeuwige leven bezit.

De Bijbel spreekt over het Boek des levens. Jezus Christus, Gods Zoon beheert dit uitermate kostbare document in Zijn positie als Lam van God. Daarom draagt het in Openbaring ook de titel 'het Boek des levens van het Lam'. Geen van de profeten heeft ooit een blik in dit hemelse werk mogen slaan. In dit artikel maken we studie van dit bijzondere Boek dat veelal betrekking heeft op Israël. "… verheugt u", zegt Jezus tegen de zeventig discipelen, "dat uw namen staan opgetekend in de hemelen." (Luc. 10:20)

'Wij hebben de verzoening' zingen we in een bekend lied. Verzoening wil zeggen dat er een einde gekomen is aan een vijandelijke situatie tussen twee partijen.

Met slechts een paar indrukwekkende woorden geeft Paulus aan, dat Christus de Bron van ons leven is. God heeft ons “…hoewel wij dood waren door de overtredingen mede levend gemaakt met Christus.” (Efe. 2:5)

In Psalm 91 horen wij de de psalmist zeggen: "Ik zeg tot de HERE: Mijn toevlucht en mijn vesting, mijn God, op wie ik vertrouw."

Als in onze dagen het woord ‘gemeente’ genoemd wordt denkt men óf aan het volk waartoe wij mogen behoren, de verzameling van alle gelovigen, óf aan de plaatselijke geloofsgemeenschap, waarvan men deel uit maakt. Toch heeft het begrip 'gemeente' in de Bijbel een nogal ruime betekenis. Anders gezegd: er zijn meerdere groepen van mensen, die samen als 'gemeente' worden aangeduid.

Onlangs verscheen een rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) over ‘secularisatie en alternatieve zingeving in Nederland’. Het onderzoek geeft aan, dat er verschuiving gaande is met betrekking tot de wijze waarop Nederlanders (en mede-landers) hun geloof (willen) belijden.

Misschien kennen sommige lezers het woord ‘rachmones’ wel. Zowel in het Bargoens (de dieventaal) als in het Nederlandse Jiddisch is het een uitdrukking voor ‘medelijden’. Zo is het ook in onze Nederlandse taal terechtgekomen. Eigenlijk komt het uit het Hebreeuws en is het gerelateerd aan het Hebreeuwse woord ‘rachamiem’. Nu is het niet zo eenvoudig om dit woord goed te vertalen. In onze Bijbelvertalingen wordt het meestal weergegeven met: medelijden, genade of liefde. Maar geen van deze omschrijvingen geven goed weer wat het woord precies betekent.

De enige ervaringen waardoor we winst behalen, zijn doorleefde ervaringen. Als we de geleerde lessen niet alleen in de praktijk, maar ook geestelijk toepassen, behalen we dubbele winst. Ik denk dat voorbeelden uit mijn vliegervaringen dit goed verduidelijken.

Er is één ding dat de christen het meeste nodig heeft! Dit is het gebed. Wij weten niet hoe we moeten bidden. Daarom schiet de Heilige Geest ons te hulp (Rom. 8:26). De Geest weet waarvoor wij moeten bidden en wat wij nodig hebben. Hij leert hoe we bidden moeten. In Efeze 1:17 staat wat Hij bidt: “…opdat de God van onze Here Jezus Christus, de Vader der heerlijkheid, u geve de Geest van wijsheid en van openbaring om Hem recht te kennen.” De belangrijkste behoefte van de gelovige is dan ook om Hem steeds meer te leren kennen.

De tijd waarin wij leven noemt de Bijbel de tegenwoordige eeuw. Deze begon bij Noach en eindigt met de komst van Jezus Christus, bij de overgang naar de volgende bijbelse eeuw. In de tegenwoordige eeuw onderscheiden we een voortgaande openbaring van Gods handelen. Het gaat van God uit. Hij wil bij de mensen wonen, wat begint met Abraham. Met hem sluit God een verbond. Daarna sluit God met Israël het zogenoemde oude verbond. Dit is vervangen door het nieuwe verbond. God liet het nieuwe verbond lang van te voren door Zijn profeten aankondigen. Hierin was via Israël ook een plaats voor de volkeren (heidenen) ingeruimd. Israël verwierp als volk dit nieuwe verbond. Daarna is het heil Gods (Christus) naar de heidenen (volkeren) gezonden. Israël speelt daarin als heilsorgaan - tijdelijk - geen rol. In de toekomende eeuw wel. Des te belangrijker is de rol die God Zelf nu vervult. In Christus wil Hij alles in allen zijn. In deze fase leven we nu, de bedeling der genade Gods. In Christus roept God de Gemeente uit, die Zijn Lichaam is. In dit artikel blijkt hierin de overweldigende rijkdom van genade, die God thans bewijst.

Wij zijn in de Geestéén gemaakt metChristus en kregen deel aan het heilin Christus Wij leven vandaag in wat de Bijbel noemt ‘de bedeling der genade Gods’ (Efe. 3:2 St.Vert.). In deze bedeling heeft God een geheimenis bekendgemaakt, betreffende de Gemeente, het Lichaam van Christus. Het is de periode waarin de Heer Zich in de hemel bevindt en het Koninkrijk in verborgenheid bestaat. We weten dit uit de Bijbel, waarin God Zijn wonderbare plan ontvouwt. Omdat dit plan er is en in de loop der tijd gefaseerd wordt uitgevoerd, is het belangrijk onderscheid te kennen in de tijden en in de Schriften. Die spreken immers niet alleen maar over deze tijd, maar ook over de geschiedenis en de toekomst!

We kennen het symbool van het kruis. Het staat op kerken, torens, en grafstenen; het hangt in de kerk aan de muur en wordt in verschillende vormen (geborduurd) afgebeeld op de kansel. Velen hebben het ook thuis aan de muur. Sommigen dragen het als halsketting. We herkennen het teken direct als met de rechterhand het symbool van voorhoofd naar borst en van linker naar rechterschouder wordt gemaakt. De gedachte is ingeburgerd dat het kruissymbool typerend is voor de christenheid. Uit de geschiedenis blijkt echter, dat het kruis al eeuwen bestond voordat de Here Jezus werd gekruisigd. Het kruissymbool is daarom niet exclusief voor het christendom.

Kunnen gelovigen nog verloren gaan? Als je eenmaal behouden bent, kun je deze positie dan verliezen? Deze belangrijke vragen hebben te maken met de zekerheid van het geloof in het eeuwige leven. In dit artikel bestuderen we enkele antwoorden hierop. We bewandelen de weg die tot een Bijbels antwoord leidt.

Gelooft u in engelen? Nee, ik bedoel niet die kleine geslachtloze wezentjes met vleugeltjes, zoals je ze wel op oude schilderijen of beschilderde plafonds aantreft. Maar engelen, zoals de Bijbel ze ons beschrijft. In het Oude Testament zijn engelen schrikwekkende wezens, die angst en ontzag oproepen bij een ieder die hen ontmoet. Vandaar dat de eerste woorden van een engel tegen een mens zijn: "Wees niet bevreesd!"

De apostel Paulus ontving van God een bijzondere taak in de uitvoering van Zijn Goddelijk voornemen. Zijn bediening valt in twee delen uiteen. Aanvankelijk werd hij, naast de Twaalven, ingeschakeld in de verkondiging van het Evangelie aan zijn joodse volksgenoten. Later komt hij in de gevangenis terecht. Hij maakt dan het ‘geheimenis van het Evangelie’ bekend, dat betrekking heeft op de Gemeente, het Lichaam van Christus. In de vorige artikelen kwamen Paulus’ eerste en tweede bediening aan de orde. In dit artikel staan we nog even stil bij ‘de verborgenheid’. Toen de tijd daarvoor aangebroken was mocht de apostel Paulus het geweldige plan van God met de Gemeente, het Lichaam van Christus, in het licht stellen. Hij mocht bekendmaken wat altijd verborgen gebleven was in God, de Schepper. Hij mocht door zijn onderwijs de leden van het Lichaam leren, dat zij gezegend zijn met alle geestelijke zegeningen in de hemel... daar waar Christus is!