Steven moest daarvoor zijn studie aan de TH Delft onderbreken. Hun ouders stonden achter hun verlangen om de Heer te dienen, hoewel Steven moest beloven na terugkomst zijn studie af te maken. In hun vrije tijd werkten ze hard om de girorekening zo hoog mogelijk te krijgen. Ze hadden zich aangesloten bij ‘Jeugd met een Opdracht’. Als je als zendeling in spé via deze organisatie uitgaat (outreach heet dat), moet je zelf de reiskosten bijeenbrengen. Er is veel geld voor nodig, want deze jongelui reizen de hele wereld af.¹ De leiding bepaalt waar de jongelui heen gaan. Marina en Steven vertrokken in september 2000, naar Laz Vegas, voor twee maanden training. Daarna reisden ze voor evangelisatie naar Seattle. Als u dit leest hebben zij inmiddels geëvangeliseerd in Zuid-Korea en vanaf 1 januari 2001 deden zij dat op de Filippijnen.

God is zo groot dat ik daar steeds weer versteld van sta

Marina houdt haar ouders en vrienden op de hoogte hoe het gaat. Ik ben ook een van die vrienden en omdat zij zo enthousiast schrijft over het dienen van de Heer, laat ik u over mijn schouder een klein stukje uit haar brief meelezen.

“Ik werk in de jeugdgevangenis van Seattle. Elke woensdagavond gaan we in groepen van twee naar een ‘cottage’ (hutje), waar 12 –18 kinderen verblijven. We spelen spelletjes en praten met hen. Omdat de gevangenis van de overheid is, is het niet toegestaan om over het geloof te praten. We waren dan ook erg blij toen de gevangenisdominee ons uitnodigde om een vrijdagavond te vullen met muziek en drama’s voor de kinderen. Op 10 november was het zover. We hadden veel gebeden en geoefend. Enkele leden van onze groep speelden niet mee, om op die avond voor ons te bidden. Er waren 27 kinderen tussen de 11 en 18 jaar. Zij zitten vast voor de ergste misdaden (moord, verkrachting, roof enz.). De meesten hebben nog nooit van God gehoord! Toch zijn het kinderen voor wie Jezus Zijn leven gaf. Zij hebben nooit een liefdevolle vader gekend, maar God wil ook voor hen een liefdevolle Vader zijn. De avond was een groot succes. Het was doodstil en iedereen was erg onder de indruk van wat er gedaan en verteld werd. Aan het einde van de avond kwamen 23 tieners naar voren om hun leven aan Jezus te geven; met hun verleden, pijn, verdriet en al hun frustraties. We baden met hen, eerst in een grote groep, waarin ze elk vertelden dat zij hun leven aan Hem wilden geven. Vervolgens baden we in kleinere groepjes voor hun persoonlijke dingen. Jezus is Degene die hun leven echt kan veranderen. We waren zo blij, want deze ‘kids’ gaan ervoor, maar nu met Hem!

Jenifer kwam naar mij toe om te bidden. Ze vertelde niet waarom ze opgesloten zit en ik wilde het ook niet weten. Ze had veel heimwee en vroeg of ik daarvoor wilde bidden. Voordat ik naar de gevangenis ging had ik mijn kleine engelse Bijbeltje meegenomen, eenvoudig geschreven en makkelijk te lezen. Toen ik bad met Jenifer wist ik dat God wilde dat ik haar dit Bijbeltje zou geven. Ze had geen Bijbel. Ik schreef voorin Filippenzen 4:6: “Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus.” Ze had tranen in haar ogen toen ik het haar gaf. Ze kreeg nooit geschenkjes. Jenifer vroeg om haar te schrijven. In januari 2001 is ze vrijgekomen. Ze vroeg ook het adres van Jeugd met een Opdracht in Seattle, want ze wil een cursus volgen om Jezus beter te leren kennen. Dit is zomaar een van de dingen die ik meemaakte.

God is zo groot en goed dat ik daar steeds weer versteld van sta!

Groetjes van Marina, en bedankt dat jullie voor ons blijven bidden.”

Voetnoot

1 Steven heeft nog niet al zijn geld bijeen. Mocht u een klein bedrag voor deze student willen overmaken, kan dat op de girorekening van AMEN, met vermelding ‘Steven’. Vanwege hun verblijf in Zuid-Korea en de Filippijnen is het om veiligheidsredenen beter dat wij niet hun achternamen noemen.