En dat gebeurt precies op tijd. Er komt een meisje te overlijden. Artsen transplanteren haar lever in het lichaam van Jan dat het vreemde orgaan goed accepteert. Jan redt het nog steeds. Hij is wat mager en heeft een groeiachterstand, maar misschien komt het nog goed. Het blijft een zorgenkindje.
Zo belandt hij bij mij in het programma, achter de vleugel. Moeder en vader zijn er bij, maar ondanks dat zegt Jan niet veel. De crew vindt hem meteen een dropje, maar van een echt gesprek met hem komt het nauwelijks. Jan heeft zichzelf belooft niet te praten, dus moet ik het doen met een simpel ja en nee. Ik heb wat voor hem geschreven, maar dat had veel voeten in de aarde! Jan en zijn ouders wilden namelijk de ouders van de donor bedanken.

Jans verhaal was geschreven door zijn moeder, die zielsgelukkig was en vooral "dankbaar met een hoofdletter" voor de nieuwe lever. Ondanks de goede bedoelingen en de hartvertederende Janneman, had ik toch de hele tijd een niet te plaatsen gevoel. Ik vond het wat morbide. Het laat me nog steeds niet los. Uiteindelijk schreef ik niet over Jan, maar over het meisje dat stierf. Ik noemde haar ‘vlinder’. Zij liet haar pracht en kleur achter en vloog toen terug naar de zon. Het klinkt poëtisch, maar het moet afschuwelijk zijn voor de papa of mama van deze kleine vlinder. Jans verhaal heeft naar mijn gevoel twee kanten die in contrast staan met elkaar. Het illustreert de morbide kant van dit leven. Anderzijds laat het de overweldigende blijdschap zien van uitredding en 'genade' voor het leven van Jan.

Nu heb ik een vraag voor u. Hoe verwarrend zou het zijn om even in die twee gezinnen te kijken als anonieme buitenstaander? De ouders van Jan bidden om een lever, maar die krijg je alleen als er iemand doodgaat. In dit geval een kind.
De ouders van het (donor) kind bidden dat hun lieve meisje blijft leven. Helaas overlijdt het te vroeg en volgens geruchten tamelijk onverwacht. Ik vroeg me af naar wie God in dit geval zou moeten luisteren? Weet u het? Ik niet.

Jezus stierf ook. Hij gaf meer dan een lever. Hij gaf zijn hele leven voor de gehele mensheid. Zijn codicil was al getekend voordat Hij Zijn Vader verliet. Zijn ouders wisten het. Zijn moeder Maria droeg het haar hele leven al bij zich. Onze Katholieke broeders en zusters vereren Maria. Protestanten kennen dat niet. Aanbidden gaat wat ver, maar misschien mis ik in 'mijn' kringen toch een beetje van dat respect wat onze R.K.-vrienden voor Maria hebben. Zij stond 'haar kind' af aan de totale mensheid. Hoe zou het geweest zijn om als anonieme buitenstaander haar te observeren, daar vlak voor het kruis waar 'haar Jezus' bloedend vocht met de dood?

Ik denk dat ik met kerst een kaars ga branden in een Katholieke kerk voor alle Maria's van deze tijd, als u begrijpt wat ik bedoel. Het is kerst in een morbide wereld waar gevoelens en gebeden, verlangens en hoop, vreugde en lijden zo loodrecht op elkaar staan, dat als je erover gaat nadenken je niet zo heel ver meer komt.

Verlichtende kerst!