De afgelopen tijd is er nogal wat geschreven en gezegd over ‘Prinsen en Prinsessen’ (P&P). Sinds het programma twee keer per week op TV is valt het meer op. Tof overigens, want we maken het niet alleen voor de EO-achterban. Al zappend komen er dan nogal eens 'andere' kijkers langs. Onder deze groep onvermijdelijk ook 'prominente' TV-persoonlijkheden en columnisten.

Barend & van Dorp

Bij BvD werd P&P letterlijk uitgekotst door meneer Jan Mulder. Jan Mulder is een ex-voetballer die in het verleden (over)betaald voetbal speelde. Hij mag daarom in de dagelijkse RTL-talkshow Barend & van Dorp commentaar geven op alles wat met voetbal te maken heeft. Omdat Jan Mulder het 'heerlijk vindt om Jan Mulder te zijn' mag hij ook over andere dingen wat zeggen. Geveinsd nors speelt hij de rol van boze man, en dat gaat hem goed af. Boudewijn Büch gaf in de betreffende aflevering de aftrap. P&P was vreselijk. Al kotsend werd de bal doorgespeeld naar Mulder die zijn rijke tronie eens heftig liet schudden. Het was godgeklaagd dat dít op de Nederlandse televisie nog kon. ‘Zingende kinderen die zeggen dat wij niet van de apen afstammen, maar geschapen zijn door God. Ze mogen dat niet zingen, want ze weten niet waar ze het over hebben. En dat allemaal in marstempo! Het was afschuwelijk... ten hemel schreiend...’

Columnist

Een andere columnist in een weekendbijlage van een grote krant sprak met zijn P&P-kijkende dochtertje. Pappa verbood het programma te bekijken. Het meisje, dat toch keek (toen nog met pa's goedvinden), hoorde dat God ook haar vader was. Dat werd door pap niet in dank afgenomen. Ze vertelde pappa dat Die Vader haar heel veel had gegeven. Zelfs Zijn leven. Nu wilde ze iets terugdoen. Ze had wat speelgoed uitgezocht. "Kijk, pap, dit is voor God", waarop pap reageerde: "God heeft helemaal geen tijd voor jouw speelgoed." Ook had vader (als alles toch van God was), nog veel alimentatie van God tegoed. Nee, het was duidelijk dat je je kind niet zomaar zonder toezicht naar een programma kon laten kijken. Ook niet naar een programma met twee onschuldige babyvoetjes als icoon. Dat nota bene in een kinderblok van de publieke omroepen werd uitgezonden. En zeker niet naar ‘Prinsen en Prinsessen’ van de EO.

Paul de Leeuw

Laatste incident, NRC columnist Paul de Leeuw. Zijn 'atheïstische touwtjes' worden 'zwaar gespannen', als hij zapt langs EO-TV. Zelfs P&P vindt Paul een onbegrijpelijk ‘psalmen-programma’. Christenen blijven zwarte schapen die hij het liefste van de straat wil rijden. Dit laatste als reactie op zijn jeugdherinneringen. En met het spotten over 'Jezus die over het water loopt' - wat Paul klaarblijkelijk niet trekt -, vraagt hij ons toch nog even te bidden 'opdat Fyenoord wint...'

Misschien vindt u het niet gepast hier iets over te schrijven of namen te noemen, echter, ik citeer alleen maar. Naast de successtory’s zijn dit de keerzijden. Na een grondige analyse - want je kunt altijd en overal iets van leren - probeer ik het van me af te zetten. Soms moet je letterlijk afstand nemen. Loslaten, zoals je een oude jas wegdoet.

Laatst maakte ik een vliegreis. Het was helder weer en Nederland leek op Madurodam. Hangend boven de randstad dacht ik ineens aan al die negatieve reacties. In gedachten zag ik het meisje kijken naar P&P, denkend: "Hoe kan ik iets terug doen? De Here Jezus heeft Zijn leven voor mij gegeven. En nu wil ik Hem mijn speelgoed geven." Wat een groots gebaar van zo'n kleine meid. En de vader die cynisch zijn kind vertelt dat God geen tijd heeft voor haar gift... Hij moest eens weten!
Nederland werd heel klein. De rijke huizen leken op lego. De studio's en omroepen, kranten en late talkshows werden onzichtbaar. En de mensen? Het werden hele kleine mensjes. Nietige dingetjes die je zo weg kunt vegen...!

Een nieuwe wereld ging open, hoog boven mij. Smetteloos waren de wolken, eindeloos de blauwe lucht. Beneden was alles opeens zo onbeduidend, onbelangrijk. De holle woorden en lege zinnen vol haat en afschuw. De jeugdfrustraties en schijnbare intelligentie. De macht om het woord: het spel. Het was alsof ik dat zo kon afschudden. In slowmotion dwarrelde die rotjas terug naar de aarde. Ik kreeg een nieuw perspectief. Ik zag op een andere manier. Ik was los van de aarde.

Het was alsof Elohiem sprak: bijwoner, vreemdeling, hemelburger, apartgezet. Ik wikkelde me even in die warme deken die van boven kwam. Ik wentelde me in woorden van vrede en veiligheid. Dag Mulder, dag Barend, dag van Dorp, dag dames en heren columnisten en dag meneer de Leeuw. Ik ben een Koningskind. En… Ik ben er heel trots op!

Mazzel tov!