Bijbelmagazine
Voor het eten bidden we gewoonlijk. Gewoon omdat we het belangrijk vinden dat de kinderen leren dankbaar te zijn voor de dingen die ze krijgen. De kinderen doen meestal zelf hun gebed. Caleb van drie bidt voor 'mammie en daddy en sissie en mammie en daddy en sissy, en besluit dan met "nou-huh, bye". Meestal heeft hij als wij onze ogen open doen al een hap of twee achter de kiezen. Laatst bad dochter Kayleigh (10) voor de 'kindertjes in de arme landen', en ‘of de Heer daarmee wilde wezen’. Later moest ik daar aan terug denken. Ik vraag me bij het zien van uitgehongerde kinderen op televisie wel eens af of het werkelijk wel zin heeft om voor hen te bidden, en of we onze kinderen en onszelf niet een beetje voor de gek houden als we zeggen dat bidden voor de arme kinderen ook werkelijk zoden, of liever gezet voedsel aan de dijk zet.
Hopelijk wordt U niet boos op mij omdat ik deze dingen soms denk. Ik heb zelf ook jarenlang uit gewoonte verschillende dingen gebeden, maar naarmate ik ouder word en de dingen van God wil analyseren en overdenken, vroeg ik me af of voor alles bidden wel zin heeft. Natuurlijk hoeft niet alles meteen zin te hebben, maar we bidden natuurlijk wel met een bepaalde verwachting. Ik betrapte me er tijdens Kay's gebed op dat ik weinig verwachting meer had voor haar gebed. Reden daarvoor was dat ikzelf ook al 39 jaar voor die kindertjes had gebeden. En zie de wereld....
Denk even met me mee. Als we op vakantie gaan bidden we voor een veilige reis. Gewoonte. Toch gebeuren er de vreselijkste ongelukken ook met Gods kinderen. Ook tijdens vakantie. Ik concludeerde het volgende:
A. Gebed is geen garantie dat het ook werkelijk goed gaat.
B. Gebedsverhoring is willekeurig.
C. Bidden voor deze dingen is een soort therapie dat niets garandeert.
D. Uit respect voor God blijf je dingen bidden.
E. Bidden is eigenlijk je leven en belevingen melden bij God, waarna hij vrede en rust geeft of kan geven...
De verschillende opties overdenkend dacht ik, als God hoort dat wij bidden voor de kindertjes in de arme landen, denkt Hij: Leuk vrienden, maar als iedereen alles deelt met elkander, hoeft niemand meer honger te lijden. Dus, Ik doe niets, Ik heb al wat gedaan... Bidt maar fijn, maar het helpt niets, je moet wat doen! Verder dacht ik over de ongelukken en ziekte dit: Een ongeluk is voor God ook een ongeluk. Hij kan er niets aan doen, omdat Hij dat nu niet kan. Het zou gek genoeg onrechtvaardig zijn er wat aan te doen. Want interpreteer het woord ongeluk maar eens: Een prik van een wesp is voor mijn zoontje van drie ook een vreselijk ongeluk... Wanneer is iets een ongeluk en dan wanneer niet...? Je zou dus in paradijselijke omstandigheden komen als God ons ongelukken zou onthouden. Het hoort dus gewoon bij deze tijd, bij deze wereld, bij deze aioon.
Voor God is een ongeluk met dodelijke afloop van een kind van Hem een uiteindelijke opname. Dood is niet dood, maar voor een Christen is dood: eeuwig leven. Wij denken misschien te vaak vanuit ons eigen perspectief, terwijl God de dingen anders beziet. Ik kan voor mijzelf die golven van geloofsverbijstering wel aardig plaatsen. Ik voel me ook niet schuldig dat ik deze dingen aan God of bepaalde personen voorleg. Ik denk namelijk niet dat God die ons een vrije keus gaf, of wil dat wij zomaar uit traditie en gewoonte dingen doen. Als ik de Bijbel opensla zie ik dat Paulus en Petrus onophoudelijk bidden (zelfs dag en nacht) voor die eerste christengemeente. En ze zagen(dat kan je lezen) dat ondanks hun gebed het ook met de gemeente lang niet altijd goed ging. Sterker nog, er kwamen ongelooflijk veel ongelukkige dingen voor. En Jezus bad constant met Zijn Vader als Hij zich terug trok. Hij bad zelfs of de 'drinkbeker' van de dood Hem voorbij mocht gaan, maar Gods wil geschiedde..., Jezus stierf...!
In al mijn overpeinzingen richt ik mij tenslotte toch maar tot God, wat moet ik anders. Romeinen 8:26 zegt: “En evenzo komt de Geest onze zwakheid te hulp; want wij weten niet wat wij bidden zullen naar behoren, maar de Geest zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen.” Eigenlijk komt mijn troost rechtstreeks uit de Bijbel. Het is net alsof God zelf zegt: Ben, ik ken je problemen over bidden wel! Ook als je te zwak bent om te bidden, zelfs als jij er geen gat meer inziet en 'verkeerd' bidt, is Mijn Geest er voor jou. En wat het is om met 'onuitsprekelijke verzuchtingen' voor iets of iemand te bidden, zal ik wel nooit te weten komen...
