“Natúúrlijk bestaat God niet. Natuurlijk niet!” Terwijl hij dat zegt, buigt hij met zijn bovenlichaam over de tafel. Om extra nadruk te leggen op zijn woorden strekt hij ook nog zijn rechterarm uit naar zijn gesprekspartner die tegenover hem zit. Om bijval te krijgen. “Het zijn mooie verhalen, prachtige verhalen. Maar kom op, natuurlijk hebben Adam en Eva niet echt bestaan, en Noach, denk je nu echt dat al die dieren in die ark pasten?” Zijn buurman glimlacht. “Nee, tuurlijk niet. Maar dat verhaal van Jezus, vind ik zo mooi, zo ontroerend. Hij is heus niet de Zoon van God, maar ik vind het wel een bijzonder verhaal.” Ze gaan nog een poosje door met op vanzelfsprekende toon te praten over de Bijbel alsof het een mooi sprookjesboek is, waarvan het toch eigenlijk verbazingwekkend is dat mensen die verhalen voor waar aannemen. Ik zeg lang niets. Ik kijk en luister. Het zijn redenaars die twee mannen, praten in volzinnen en staan zelden met de mond vol tanden. “Eh…” breek ik in, in dit gesprek. “Nou, ik geloof wél dat wat er in de Bijbel staat ook daadwerkelijk gebeurd is. Ja ja, ook dat Jezus water in wijn kan veranderen.” Eerst nog over de tafel heen gebogen, nu laat hij zich achterover vallen op zijn stoel. Een en al verbazing. Heel even, nog geen twee seconden, maar toch heel even sprakeloos. De ander ook. Kijkt mij met grote ogen aan. Wat ík dan weer schokkend vind. Deze man wist ten slotte dat ik in de Here God en de Bijbel geloof. Wat dacht hij dan dat ik zou geloven? Dat Jezus een gewone man was, maar zeker niet de Zoon van God? Dit leek mij de wereld op zijn kop; weten dat iemand in de Bijbel gelooft en alsnog verbaast staan dat diegene gelooft dat Jezus de Zoon van God is.

Tja. De wereld draait door, een mooi gevonden titel. We horen veel, ook in de kerk, over ellende, over een wereld die de weg kwijt is, over het kommer en kwel hier op deze aarde. Krant, tv, radio en je hoeft verder niets meer te zeggen. Het is wel duidelijk. En dat is het ook. Maar…denk ik, kijkend naar mijn eigen kleine leven, het is vaak, voor mij vaak, voor een ander misschien soms, ook zo mooi en waanzinnig interessant om te leven. Je wordt gedwongen scherp te blijven en niets voor zoete koek aan te nemen, soms denk je een beetje door te hebben hoe de wereld in elkaar zit, hoe het geloof in elkaar zit en voor je het weet ben je omver geblazen, lig je weer onderuit. Van verbazing, uit verwarring. Want natuurlijk, deze wereld is de Weg kwijt. Geen fijn gegeven, wel een uitdaging. Ik heb wel weer zin in het nieuwe jaar, ben benieuwd welke onwaarschijnlijke gebeurtenissen er nu weer plaats gaan vinden. En ondertussen staande zien te blijven, de Weg niet uit het oog verliezen en proberen zo min mogelijk te verdwalen.