Artikel 17, dat gaat over de werkwijze van de EU, erkent de identiteit en de specifieke bijdrage van kerken en andere godsdienstige gemeenschappen. In het artikel staat dat de EU regelmatig en op transparante wijze met de kerken in dialoog zal treden.
"Kerken en andere godsdienstige gemeenschappen kunnen door middel van dit artikel hun dialoog met de Europese Commissie, de Europese Raad en het Europese Parlement versterken. Zo kunnen zijn nog effectiever aan de reflectie op de Europese politiek bijdragen", aldus een verklaring van COMECE, de commissie van Bisschoppenconferenties van de Europese Gemeenschap.

De kerken in Europa, verenigd in de Conferentie van Europese Kerken, verwelkomen de dialoog met de EU als een instrument dat hen de ruimte biedt "de EU nog effectiever te begeleiden om een verenigde, gastvrije en verantwoordelijke volken- en waardengemeenschap te worden."

De laatste jaren is het vertrouwen tussen de Europese instanties en de kerken gegroeid. De COMECE hoopt dat de dialoog op basis van artikel 17 geïntensiveerd en verdiept wordt. Zij roept kerken en christenen in heel Europa op om "met verstand van zaken en menselijkheid" een bijdrage te leveren aan het Europese project.

Bron: Kerknieuws (Katholiek Nederland) - www.kerknieuws.nl

Het Verdrag van Lissabon is de nieuwe versie van de Europese Grondwet, die destijds door de Nederlanders e.a. is weggestemd. Via een omweg is die grondwet nu dus toch in werking getreden.
In de opmaat naar het Verdrag van Lissabon werd gezegd: “Het ´Handvest van de Grondrechten´ wordt niet integraal in het verdrag opgenomen, wel komt er een verwijzing naar, die het handvest echter juridisch bindend maakt.” De facto is er dus niets veranderd!

In het Handvest wordt ook gesproken over godsdienst.
In Artikel II-70, met de titel ´De vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst´, wordt bepaald: ´Eenieder heeft recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst. Dit recht omvat tevens de vrijheid om van godsdienst en overtuiging te veranderen en de vrijheid, hetzij alleen, hetzij met anderen, zowel in het openbaar als privé, zijn godsdienst te belijden of zijn overtuiging tot uitdrukking te brengen in erediensten, in onderricht, in de praktische toepassing ervan en in het onderhouden van geboden en voorschriften´.
Artikel I-52, met de titel ´De status van kerken en van niet-confessionele organisaties´ zegt: ´De Unie voert een open, transparante en regelmatige dialoog met die kerken en organisaties [die nationaal erkend zijn], onder erkenning van hun identiteit en hun specifieke bijdrage.

Deze dialoog is nu dus geëffectueerd in Artikel 17 van het Verdrag van Lissabon. Zo lijkt alles goed geregeld, maar pas op, er zitten wel degelijk een paar adders onder het gras. 1) Ook al garandeert Artikel II-70 de ´vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst´, en bepaalt Artikel I-52 dat de ´status van kerken en van niet-confessionele organisaties´ zal worden gerespecteerd, men kan niet in alle gevallen alle partijen tegelijk van dienst zijn, en er zal dus altijd een religieuze of filosofische groepering zijn die talrijker of beter geïntegreerd is dan alle anderen. Het gevolg daarvan zal zijn dat de opvattingen van die groepering het overheidsbeleid zullen overheersen.
Het gevaar schuilt dan ook in het feit, dat het recht van de sterkste c.q. van de meerderheid zal gelden.

2) Als we ons beperken tot het aandeel van de Christelijke Kerk, dan moeten we ons goed realiseren dat de visie van die Kerk voor de politieke bestuurders van de EU (mede) bepalend is voor hun beleid.
Met andere woorden: niet de waarheid van de Bijbel wordt in dat beleid gehonoreerd, maar de waarheid van de Kerk, of beter: alliantie van kerken, zoals de Wereldraad van Kerken en/of dichter bij huis hierboven genoemde Conferentie van Europese Kerken.
De CEC (Conference of European Churches) is een gemeenschap van ongeveer 120 Orthodoxe, Protestantse, Anglicaanse en Oud-Katholieke Kerken, samen met 40 geassocieerde organisaties uit allen landen van het Europese continent. De CEC is opgericht in 1959 en heeft kantoren in Geneve, Brussel en Straatsburg (zie www.ceceurope.org).

Zo heeft men bijvoorbeeld inmiddels in bepaalde landen (zoals Frankrijk) wetten aangenomen die erop gericht zijn de activiteiten te verbieden van bepaalde groeperingen die over het algemeen op volkomen willekeurige wijze het etiket ´sekte´ opgeplakt krijgen, terwijl deze benaming angstvallig wordt vermeden voor gevestigde religies zoals het Christendom, het Jodendom, en de Islam, en die onderwijl elke groepering die alternatieve filosofieën (religieus of atheïstisch) in de praktijk brengt in hun bestaan bedreigen.

Het is heel eenvoudig: Ook al geldt voor ieder mens dat hij recht heeft op ´vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst´, wordt wet- en regelgeving in de praktijk niet vastgesteld op grond van de mening, filosofie of religie van kleine minderheden. En degenen die onwrikbaar willen vasthouden aan de waarheid van Gods Woord vormen -helaas- zo´n kleine minderheid!

PAS