Toegang tot de Vader in één Geest

U blijft zo stil Heer
in mijn vragen.
Zo verborgen.
Zo ver weg.

Ik zoek wat licht Heer
in mijn dagen
waar geen Woord meer
wordt gezegd.

U blijft zo zwijgen
in Uw wachten.
Hoe lang nog
duurt de pijn?

Ik blijf U roepen
in de nachten.
Ik wil gewoon
dicht bij U zijn.

Toch blijf ik hopen
op Uw antwoord.
Want U schrijft
Ik ben nabij.

Maar geef mij Heer
dan ook het wachtwoord
voor het geloven
diep in mij.

Een tijdje geleden schreef ik dit gedicht . Soms kunnen we de ervaring hebben dat God ver weg is. We hebben dan het gevoel dat Hij zich verborgen houdt. Het is soms zo moeilijk om te gaan met een stille, zwijgende God. Toch heeft Hij beloofd dat Hij altijd nabij zou zijn en ons nooit zou verlaten.
In dit gedicht, dat eigenlijk een gebed is, wordt gevraagd naar deze nabijheid van God. In het verlangen om gewoon dicht bij Hem te zijn. We kunnen het echter soms zo moeilijk geloven. Wat doen we dan in die omstandigheden?
Ik was eens in een kleine bijeenkomst waarin iets verteld werd van ´contemplatief bijbellezen´. Dit is een mediterende manier van bijbellezen, waarin je God kunt ervaren door het laten inwerken van een bijbeltekst op je geest, ziel en lichaam. In een verklaring van deze vorm van bijbellezen staat: Contemplatie is een geconcentreerd rusten in God, waarin woorden minder belangrijk worden dan de gemeenschap met de Vader (uit ‘Luisteren naar God. Janet Johnson. uitgeverij Navigator Boeken. Blz. 20).
In deze bijeenkomst moesten we de tekst van Psalm 1 op ons laten inwerken. We gebruikten daarbij de stilte en een stukje rustige instrumentale muziek. Het bracht ons in een soort van serene sfeer. Een rustmoment in de hectiek van het leven.

We zien dat veel gelovigen de nabijheid van God zoeken. We zien vele vormen van eredienst of praise-avonden waarin we aangespoord worden om in de tegenwoordigheid van God te komen. Soms wordt daarbij het tabernakelmodel gehanteerd. Via de eerste liederen komen wij in de voorhof, waarbij wij het dankofferaltaar passeren met een danklied op ons hart vanwege onze verlossing en de vergeving van zonden. Vervolgens mogen wij de geestelijke tabernakel verder in wandelen en komt er een verlangen om ons te laten reinigen bij het ‘koperen wasvat’ om heilig het heilige in te mogen gaan. Daar vinden we voedsel voor onze ziel bij de tafel van toonbroden en middelen om te bidden bij het geurige reukofferaltaar. Als hoogtepunt van de aanbiddingsdienst mogen wij dan het heilige der heilige binnengaan om daar ongestoord te kunnen genieten van Gods nabijheid. Meestal is dit het moment dat de aanbiddingsliederen worden gezongen die ons de nabijheid van God moeten doen ervaren. Aanbiddingsliederen die overgaan in aanbidding. Een sfeer waarin alle gelovigen één van Geest zijn en toegang hebben tot het hart van God. Toch kan bij thuiskomst er weer een leegte worden ervaren, die pas weer opgevuld wordt door een nieuwe aanbiddingsdienst.

Zo was ik een keer op een instructieavond van Youth Alpha waarin we Gods nabijheid door gebed mochten leren ervaren. Er werd gevraagd wie er voor zich wilde laten bidden. Dan kon je twee jonge mensen uitkiezen. Deze zouden om je heen staan, hun handen op hoofd of schouder leggen en dan vragen of God hen en jou wilde laten zien wat de oplossing was voor de nood. Ik dacht dat het bemoedigend voor de jonge mensen zou zijn als ik ook een nood zou delen om daar vervolgens gebed voor te vragen. Zo gebeurde het. Na het gebed wachtten de jonge mensen. Eén van hen vroeg: voelt u al wat? Ik voelde eerlijk gezegd helemaal niets. Ik was alleen dankbaar dat twee jonge mensen voor mij wilden bidden. Maar ik hoorde geen stem of was niet meer in Gods nabijheid dan de tijd vóór het gebed. Ik had sterk de indruk dat de jonge mensen teleurgesteld waren. Ze hadden de stem van God op de één of andere manier willen horen. Een stem die hen en mij van Gods nabijheid zou verzekeren.

Bovengenoemde voorbeelden zijn allemaal een methode. Manieren om in de nabijheid van God te komen. En daarin ligt een valkuil. Deze valkuil ligt in het feit dat we het idee hebben dat we als gelovigen in de nabijheid van God moeten komen, terwijl wij daar, door geloof al mogen zijn! Dat we deze nabijheid niet altijd ervaren, is een ander gegeven waar ik later op terug kom.

Op grond van Gods Woord mogen we zeggen dat we altijd in Gods nabijheid mogen zijn. We hebben geen enkele methode nodig om in deze nabijheid te moeten komen. Feitelijk is er geen inspanning van onze kant nodig om zeker te kunnen zijn van Gods nabijheid. Want dit belooft Gods Woord ons! Het zit in het woord ‘toegang’ dat in dit artikel centraal staat.

Het woord ‘toegang’

“Want Hij is onze vrede, die de twee één heeft gemaakt en de tussenmuur, die scheiding maakte, de vijandschap, weggebroken heeft, doordat Hij in zijn vlees de wet der geboden, in inzettingen bestaande, buiten werking gesteld heeft, om in Zichzelf, vrede makende, de twee tot één nieuwe mens te scheppen, en de twee, tot één lichaam verbonden, weder met God te verzoenen door het kruis, waaraan Hij de vijandschap gedood heeft. En bij zijn komst heeft Hij vrede verkondigd aan u, die veraf waart, en vrede aan hen, die dichtbij waren; want door Hem hebben wij beiden in één Geest de toegang tot de Vader” (Efe. 2:14-18).

De betekenis van het woord ‘toegang’

Het woord ‘toegang’ is de vertaling van het Griekse woord ‘prosago’ge. Het is een zelfstandig naamwoord dat is afgeleid van het werkwoord ‘prosago’. Dit heeft primair de betekenis van ‘leiden’ en ‘brengen’. In die betekenis ligt de bijbelse betekenis van het ‘openen van een toegangsweg tot God’ met daarbij de gedachte dat ‘iemand voor God aanvaardbaar is gemaakt’. De tweede betekenis is ‘dichterbij komen’ en naderen. Het zelfstandig naamwoord dat hiervan is afgeleid heeft i.v.m. met ‘leiden’ en ‘brengen’ de betekenis van ‘de daad van het ergens heenbrengen’. In die zin zou je kunnen denken aan een eenmalig gebeuren van het ergens naar toegebracht zijn. Iets wat heeft plaatsgevonden. Omdat echter het werkwoord ‘hebben’ in de tegenwoordige tijd staat en we dus lezen ‘de toegang hebben’, is dit meer dan ‘eenmaal ergens naar toe zijn gebracht’. Het is een blijvend ergens (kunnen) zijn. De tekst zegt dat dit ´zijn´ is bij de Vader in de hemel.

Het woord ‘toegang’ in het Nieuwe Testament

Het woord ‘toegang’ komt drie maal voor in het Nieuwe Testament. Hier in Efeziërs 2:18, en ook in Efeziërs 3:12 waar staat: “in Christus Jezus…., in wie wij de vrijmoedigheid en (de) toegang met vertrouwen hebben door het geloof in Hem”. Het lidwoord ´de´ voor toegang staat in de grondtekst niet vermeld, waardoor het gelezen moet worden in relatie tot ‘vrijmoedigheid’. De betekenis is hier dan: dat wij in Christus Jezus de vrijmoedige toegang (tot de Vader, zie 2:18) hebben met vertrouwen door het geloof in Hem (vgl. Hebreeën 4:16). We vinden het woord ook in Romeinen 5:2 waar staat dat wij toegang gekregen hebben tot de genade van het niet meer schuldig staan t.o.v. een rechtvaardig God. Er is vrede tussen God en ons. En die vrede is er gekomen door het verlossingswerk van de Here Jezus Christus. Hij die ‘overgeleverd is om onze overtredingen en opgewekt om onze rechtvaardiging’(Rom. 4:25).

Toegang tot de Vader

We zijn dus in de tegenwoordigheid van God gebracht. Toch wordt hier niet gezegd ‘toegang tot God’ maar ‘toegang tot de Vader! Henk Medema schrijft als commentaar (‘De Nieuwe Mens’ bijbelstudies bij de brief van Paulus aan de Efeziërs, blz. 124) hierop: “De drieëne God is niet langer verborgen achter de gordijnen van het heiligdom (wat Hij voorheen wel was voor de Joden), en niet langer onbereikbaar achter de middenmuur in de voorhof (Een plek bij de tempel in Jeruzalem, het centrum van de Joodse eredienst, waar heidenen niet mochten komen), wat Hij voorheen wel was voor de heidenen. We hebben vrije toegang tot de Vader door (d.w.z. ‘via’ Christus, in -de kracht van- de Heilige Geest. En let wel: het is niet alleen de toegang tot God. Als wij tot Hem naderen, ontmoeten wij Hem niet alleen als de geduchte majesteit, de driemaal Heilige, Wiens zomen de tempel vullen (Jes. 6:1 e.v.), maar wij slaan onze ogen naar Hem op en zien Hem vol eerbied als Vader… Die toegang is meer dan gebed, zelfs meer dan aanbidding. Het gaat er niet om wat wij doen in de tegenwoordigheid van de Vader, maar het gaat erom dat wij daar zijn, ongestoord, in volle gemeenschap met Hem…”

Voor sommige gelovigen is het helemaal niet zo vanzelfsprekend dat men vrije toegang heeft tot de Vader in de hemel. Want het aanspreken van God als een Vader kan heel moeilijk zijn. Het kan allerlei negatieve gevoelens oproepen vanwege een verstoord vaderbeeld. Wanneer we even nadenken over het komen tot God als de Vader in de hemel, geeft het ons dan gevoelens van angst en schuld of van veiligheid, geborgenheid en zekerheid?
De Vader is hier de Vader van Jezus Christus (Efeziers 1:2,3 en 6:23). Hij wordt genoemd ‘de Vader der heerlijkheid’. Aan Hem behoort de heerlijkheid van de hemel toe. Deze heerlijkheid van ‘straks’ staat tegenover het lijden van ‘nu’ (Romeinen 8:17). Tot deze Vader richtte Paulus zijn gebed (Efeziërs 3:14). Hij leert ons ook ons dankgebed op Hem af te stemmen (Efeziërs 5:20). Hij is de Vader van allen,(Efeziërs 4:6) die in Hem geloven.