Hebron komt precies 72 keer voor in de Bijbel, enkel in het OT, vanaf Abraham tot koning David en de laatste keer dat de Bijbel er over schrijft is in Nehemia 11:25 (onder de naam Kirtjat-Arba). Degenen die uit Babel terugkeerden, vestigden zich ook daar. Vroeger heette de stad ook Kirjat-Arba (de stad van vier). De eerste keer schrijft Genesis 13:18 over Hebron. Dit vers vertelt dat Abraham daar ging wonen en er een altaar voor de HERE bouwde. In Genesis 23 lezen we dat Sara in Hebron stierf en Abraham daar zijn geliefde vrouw beweende (vs.2). Hij begroef haar daar (vs.19).

Hier ligt o.a. Sara begraven:

Palestijnen zeggen dat zij afstammelingen zijn van 'vader' Abraham en mede daarom recht hebben op deze stad, die zij El-Häalîl noemen. Regelmatig vertoont het Palestijnse staatshoofd zich in deze stad op de televisie. Altijd als er onenigheid is met Joden. De situatie is er gespannen. Rellen en schietpartijen blijven jammergenoeg niet achterwege.

"Het had eigenlijk anders moeten zijn. Immers, in het Hebreeuws luidt de naam van deze stad 'Chewron'. Het is afgeleid van het Hebreeuwse woord 'chaweer', dat vriend of kameraad betekent. We komen dit woord bijvoorbeeld tegen in het bekende Hebreeuwse liedje: 'sjaloom chaweriem, sjaloom', lehitrahot', 'dag makkers, dag, tot ziens!' Letterlijk is een chaweer iemand, die een band heeft met een ander, een bondgenoot. Je zou Hebron dus vrij kunnen vertalen met 'stad van verbondenheid' (met elkaar en met God)."

Echter daarvan is thans niets te merken. Die verbondenheid komen we in de geschiedenis wel tegen als David tot koning wordt uitgeroepen in de stad Hebron: "Deze allen, strijders in gelid geschaard, kwamen met een volkomen toegewijd hart naar Hebron, om David koning te maken over geheel Israël. Ook al de overige Israëlieten waren een van zin om David koning te maken." (1 Kron. 12:38) Wat een onderlinge verbondenheid! David regeerde in Hebron zeven jaar (1 Kron. 29:27). Daarna drieëndertig jaar in Jeruzalem. Zo zien we dat beide steden regeringssteden waren.

Hebron was destijds een van de vrijsteden waarnaar iemand kon vluchten als hij zonder opzet iemand had gedood (Joz. 21:13). Hij was daar dan 'vrij' van vervolging. Niemand kon hem dan iets maken. Ook dit is een teken van verbondenheid die de burgers van de stad moesten sluiten met de ongelukkige 'doodslager'.

De verbondenheid komt ook tot uitdrukking dat Hebron werd gegeven aan de zonen van de priester Aaron. Priesters hadden tot taak verzoening tot stand te brengen tussen de Israëliet en God, zodat het 'bondgenootschap' tussen Israël en God kon blijven bestaan.

Van al de symboliek die in dat ene woordje Hebron ligt vinden we vandaag de dag niets terug. Arafat wil zowel Jeruzalem hebben als Hebron. Hebron is hem tot nu toe gelukt. Daarover is hij nu 'koning'. "Hoe tragisch is het dat de stad Hebron op grond van haar naam symbool staat voor vriendschap en kameraadschap, nu zo vol haat en achterdocht is. Moge ons gebed zijn dat Hebron eenmaal weer haar naam met ere mag dragen."