RUST, dat is wat een gelovige mag bezitten. En dat is heel wat waard in een wereld waarin het onrustig is, ja waar het bij tijd en wijle stormt! Veel mensen zijn ook onrustig. Zij hebben geen vrede met de gangvan zaken; zij hebben angst voor de problemen die er zijn; zij zijn niet zo zeker van de toekomst, etc. etc.
Nu heeft een mens van nature ook geen rust in zich. Dat blijkt ook in de Bijbelse geschiedenis. Van het begin af ploetert de mens in het moeras van z'n bestaan, altijd vergezeld van de vraag: Hoe zullen wij overleven? Daarbij zijn twee categoriën van mensen te onderscheiden: gelovigen en ongelovigen. Mensen, die het van God verwachten en anderen die zichzelf moeten "redden". Waar het vaste Fundament in het leven ontbreekt, daar is de grond wankel.
Ook als wij denken aan de onrustige toestand in en rond Israël komen ons de woorden van God in gedachten: "Zie, Ik leg in Sion een steen..." God heeft uit liefde voor Zijn volk de Messias Jezus gezonden. Hij is beproefd in lijden, moeite en (doods)strijd. Door Zijn overwinning heeft God HET fundament gelegd: Christus, de vaste Rots van ons behoud. Hij is onze Rust, onze Vrede. Wij zouden niets liever willen dan dat mensen om ons heen die rust in Christus zouden vinden; ook de Joodse mensen, die toch in oude tijden zo dichtbij geweest zijn en nu vaak zo veraf staan. Maar hoe zullen zij "geloven in Hem van wie zij niet gehoord hebben? Hoe horen zonder prediker?"
Dank God, dat er vandaag nog predikers uitgaan om de boodschap van verzoening, vervulling en verwachting uit te dragen. En onze bede is, dat nog velen het lied der verlossing zullen gaan zingen:

Ik heb de vaste grond gevonden,
waarin mijn anker eeuwig hecht;
de grond in Jezus' bloed en wonden,
vóór 's werelds aanvang reeds gelegd!