Hierbij zijn drie dingen belangrijk, weergegeven in de volgende vragen:
1. Wie spreekt er?
2. Wie hoort er?
3. Wat wordt er gezegd?

Naam
In Romeinen 10:13 wordt verklaard: "… ieder die de naam van de Heere zal aanroepen, zal zalig worden." Dit is een wonderbare belofte. Let wel, de Naam moet niet alleen maar worden genoemd, maar worden 'aangeroepen'. Het Griekse 'epikaleoo' komt op diverse plaatsen voor en wijst op het belijden van Zijn Naam: geloven in Hem, of: je vertrouwen stellen op Hem, net zoals gezegd wordt in vers 11: "Ieder die in Hem gelooft, zal niet beschaamd worden."
In Handelingen 22:16 zegt Ananias tegen Paulus: "Sta op, laat u dopen en uw zonden afwassen onder aanroeping van de naam van de Heere." Iemand moet dus geloven in Degene, die hij aanroept. Dat leren wij ook uit Romeinen 10:14.
In de Bijbel is een naam veelal de uitdrukking van het wezen. Gods Naam staat voor God Zelf, Zijn wezen, alles wat Hij is. Dus, Zijn Naam aanroepen is: geloven in Hem, in alles wat Hij is, in Zijn integriteit, Zijn macht, Zijn heiligheid en heerlijkheid.

Voorbeelden uit het verleden
In Genesis 12:1-4 sprak de HEERE tot Abram en Abram was gehoorzaam, zoals vers 4 bewijst: "Toen ging Abram, zoals de HEERE tot hem gesproken had...", en vers 7: "… hij bouwde daar een altaar voor de HEERE…" Gehoorzaamheid gaat hier gepaard met aanbidding, waarin Abram zijn vertrouwen in God tot uitdrukking brengt.

In Genesis 15:1 lezen wij, dat het 'woord van de HEERE tot Abram kwam in een visioen': "Ik ben voor u een schild." Vers 6 zegt dan: "En hij geloofde in de HEERE..." d.i. hij geloofde de woorden van de HEERE, omdat hij in de HEERE als Persoon geloofde, in Zijn wezen en Zijn macht. Vervolgens lezen wij in het 6e vers: "... en Die rekende hem dat tot gerechtigheid", hetgeen vooruitziet op het verlossingswerk van Christus.

In Exodus 3 komen wij terecht bij de roeping van Mozes. Bij deze gelegenheid maakt God Zijn Naam bekend en legt die op het volk Israël.

1) Wie spreekt er? De HEERE God, Hij maakt Zich bekend (zie vs. 6).
2) Wie hoort er? Mozes c.q. Israël
3) Wat wordt er gezegd? God maakt Zijn Naam bekend en legt die op het volk Israël (zie vs. 13-15).
Hier ontdekken wij het manco in Israëls geschiedenis, vanwege ongehoorzaamheid: men vermijdt het uitspreken van de Naam van de HEERE (JaHWeH). Men voert als reden o.a. aan de heilige eerbied voor de Naam, maar ten diepste is het ongehoorzaamheid aan Zijn Woord.

Aandachtig luisteren
Mozes wekt de Israëlieten op Zijn woorden nauwgezet te onderhouden. In Deuteronomium 6:12 waarschuwt hij hen: "...wees dan op uw hoede dat u de HEERE (…) niet vergeet..." Dat was bepaald geen loze vermaning, want in hoofdstuk 32:18 lezen wij de volgende woorden: "De Rots Die u verwekt heeft, hebt u veronachtzaamd, en u hebt de God Die u gebaard heeft, vergeten."
Verscheidene keren lezen wij het advies van God, dat zij aandachtig zouden luisteren en nauwlettend in acht nemen (zie bijv. Deut. 28:1). Het is dus uitermate belangrijk het Woord van God te horen en te geloven en te gehoorzamen. Niet zomaar luisteren, maar goed luisteren! Dat brengt zegen! Er zijn diverse voorbeelden in de Schrift, waarin deze waarheid wordt geillustreerd.

* Samuël zei: "Zie, gehoorzamen is beter dan slachtoffer, opmerkzaam zijn beter dan het vet van de rammen" (1 Sam. 15:22).

* Koning Josia wist niet wat hij hoorde toen hem de woorden van God werden voorgelezen, zie 2 Koningen 22: 8 -11. Hij was zeer geschrokken, omdat de vaderen naar de woorden van de boek niet hebben geluisterd (vs. 13). De koning gaat dat herstellen en laat het hele volk opnieuw toetreden tot het verbond (23:3). Josia hoorde het Woord van God, hij geloofde wat hij hoorde en luisterde aandachtig naar dat Woord. Zijn gehoorzaamheid bracht grote zegen!

* Nehemia 8 spreekt over een soortgelijke gebeurtenis. Het hele volk hoorde aandachtig naar het boek der Wet (vs. 4). Zij realiseerden zich, dat zij geen aandacht geschonken hadden aan de woorden van God. Zij schaamden zich en het verdriet was groot. Maar hun leiders prediken het Woord en hun verdriet veranderde in blijdschap, ja, zelfs zeer grote blijdschap (vs. 18).
Dus: de HEERE sprak door Zijn Woord en het volk luisterde aandachtig.
Opnieuw: Zij hoorden het Woord van God, zij geloofden wat zij hoorden en luisterden aan-dachtig. Het gevolg was: zegen.

De goede houding bij degenen die het Woord van God horen, is dus die van - bijvoorbeeld -Maria: "Zie, de dienares van de Heere, laat met mij geschiede overeenkomstig Uw Woord" (Luk. 1:38). Oftewel: "Het geloof is uit het gehoor en het gehoor door het Woord van God."
Dit is ook het getuigenis van de gelovigen in Hebreeën 11. Bijna elke regel begint met: "Door het geloof..." Dat betekent: God had gesproken en zij geloofden dat!
En dat geloof is de vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet."
En wat is geloven? Kort gezegd: vertrouwen op wat God zegt. Dat is het enige wat God van ons vraagt en wat Hem welgevallig is (vgl. Hebr. 11:6)!