Terrorisme
Het idee van een verbod op cash bestaat al langer. Vaak wordt het idee gestoeld op de wens om zwart geld te verbannen. Criminelen zijn tegenwoordig een beetje passé, dus gooit men het vandaag de dag op terrorismebestrijding. Echter, criminelen en terroristen vinden altijd wel een andere weg om te cashen, bijvoorbeeld met goud, zilver, olie, auto’s, kunst, diamanten, vastgoed, en zo verder. Deze reden om cash geld te verbieden is dan je reinste kul. Het gaat in werkelijkheid om iets anders, namelijk om controle van de gewone burger.

Totale controle
Bij een verbod van cash gaat het altijd om controle. Als al het geld digitaal is dan is iedere transactie te zien, te traceren en dus ook te belasten. Het geeft overheden verder een ongekende hoeveelheid persoonlijke informatie over elk individu. Waar u bent geweest, wat u drinkt, eet, met wie, op welke tijd en zo verder. Voor mensen die geven om privacy is dit een waar horrorscenario en voor mensen met despotische aanleg is dit de ultieme droom.

Verschuiving
Waar het verbod op cash voorheen met name te maken had met de mogelijkheden voor belastingheffing, ligt het accent nu op een geheel ander punt, namelijk het forceren van mensen om te consumeren en/of te investeren. Deze accentverschuiving is ingegeven door wat in vaktermen NIRP heet, Negative Interest Rate Policy. Steeds meer rentetarieven zijn namelijk negatief geworden door het huidige monetaire beleid (QE en dergelijke).

De ware reden
Een negatieve rente op bankrekeningen zou spaarders aanzetten tot het uitgeven van dit geld, omdat het geld (rente) kost om het op de rekening te laten staan. Dus: economische groei (hoopt men). Probleem is echter dat je een paard wel naar het water kan leiden, maar je kunt het niet doen drinken.
Spaarders zullen immers het geld van de rekening halen en thuis cash aanhouden. En daar komt de aap uit de mouw betreffende de recente roep om een verbod op cash: als er een dergelijk verbod is, dan kan de spaarder het geld nergens meer kosteloos aanhouden.
Het resultaat is de ultieme vorm van financiële repressie; iedere spaarder wordt geforceerd het geld uit te geven aan consumptie en/of investeringen, en voilà, daar is de economische groei. Het maakbaarheidsdenken kent geen grenzen. Of toch wel?
Bron: Telegraaf.nl

Zie ook:

- Petitie ‘Behoud contant geld – voor onze privacy en vrijheid!’
- In plaats van QE een cheque voor elke burger in de EU